Biliyorum tusa giden yollar kapalı
Üstelik ben de hiç bir zaman elli almadım.
Ne kadar uzaktan ve arada uçurum;
Temel bilimler aramızda duvarlar gibi
Çalıştım çalıştım, hep tusu düşündüm
Yalnız tusu, yalnız seksen puanını
Sen sayın uzmanlık, sen ölümüm kalımım
Ben artık tembel olmam bu derde düşeli
Şimdilerde bir köpek gibi okuyorum oradan oraya
Yoksa üşengeç bir kişiyim aslında, inan ki
Anımsamıyorum çizilmemiş bir kitaptan çalıştığımı
Ve içim götürmez kenarında yazılmış spotu
Kaç kez denemeyi bitirsem 90 net sınırında
Hangi soruyu çözsem, sınavda çıkmış sanki
Baraj aşmayan sınav nasıl aptallaştırıyor.
Nasıl unutmuşum daha çok çalışmam gerektiğini
Çocukça ve beni üzen girişimlerim oldu;
Tahminen bir daha tekrarlanmaz hiç biri
Uyumamak için elimden geleni yaparım
Bu pek de kolay değil gerçi...
Alışırım masa başlarında uyuklamaya;
Bunun verdiği dinçlilik de az değil ki
Tekrar girerim sınava yine olmazsa
Çalışmanın bir adı olur, bir anlamı olur belki
Yetmiş beşi görebilsem, fazlasını da istemem
Son tekrarlarımı da atabilirim şimdi:
Bir ders arasında yazıyorum bu şiiri
Yalvarırım onu okumayın sınav öncesi
Cemal Süreya'dan özür dileyerek...
