Yükümlülük

Bir kuranın kudreti bin sınavda yoktur

Bir kura bazen rahmet bazen zulmettiği oktur 

Bir kura bir doktora acil acil yazdırır 

Bir kura bir doktoru nöbetlerde ağlatır

Bir kura bir doktoru devletten emin eder

Torpilliler hep istedikleri yere gider 

Meslekten Kendime Mektup

Meslek iki hece, tüm gençler boşta!

İşi verenle sendika bir safta!

Bir de, doktorlar var, boynunda yafta...

Okulu düşünüp korkma Mecnun'um!

Bitirmek mi? .. Belki... Daha ölmedim!

Okul... Bir ömür yol... Emek döşeli,

Emekler bu durumdan endişeli.

Bu yol güdüktür ezbere düşeli... 

Çalış ve de kazan... Yüz yıllık sistem.

Ne beyin dayanır buna, ne de yöntem!

Fakülte ki, can; eforu içinde!

Sınav, olmazların zoru içinde.

Üstüste sorular soru içinde:

Düşün mü, çalış mı, sus mu, unut mu?

Buradan mezun mu çıkar, tabut mu?

Bir uyuşuk Ali vardı, bitirdi;

Kayıt düşüldü, diploma verildi.

Geçti gitti, üç beş yıllık fosildi.

Ondan kalan, birikmiş ve popüler;

Fotokopiye verdiği eskiler...

Dekan ilk konuşur, bugün açılış

İlk sene.. çömezlik denen anılış...

Komiteden belli, sınıfta kalış

Anlamaz; doktor bekleyen ailem...

Anlamaz; dertsizlik oldu tek kalem! 

Elli dakika ders, bir yırtıcı zil;

Kahve al, kantinde hizaya dizil!

Tek sıra hâlinde yazıl ve çizil!

Öğrenci kantinde birer devrimci;

Kahveyle dinç, tostlarıyla alemci.

Yazılı ki bıçak, sözlü ki tokat;

Zift dolu gözlerde yeisler kat kat...

Yalnız çıkmışların yüzünde şefkat;

Yeni sorular aklımda durmazlar;

Çıkmayın aklımdan sakın çıkmışlar!

Ahmet, getir hasret kokan kitaptan

Kelime düşelim tıp hayatımdan

Burada şiir farksızdır romandan

Karıştır kitabı ruhum erisin

Yavaş yavaş, kayıtsızca erisin

Konular, finale mıhlı konular;

Finalde, bilinmez, farklı masnular;

Gömülmüş finale, zor zor sorular...

Final, zorlu final, yazımı biçtin!

Kendinle beraber beynimi içtin!

Staj, kıvrım kıvrım stajyer uzar;

Merhamet seçilmez hocadan nazar.

Kaldı mı acep, hakaret ve azar?

Hastane boşaldı, habersiz miyiz?

Ceza nöbetlere kalan biz miyiz?

Gel emir, git emir ve staj demir

Asistan peşinde aklını kemir,

Ne gelir ki elden, staj bu, emir...

Garip stajyerlik, doktor da değil

Ancak yapılan emirlere eğil...

Dönem dönem beller karıncalanmış;

Stajlar avuçta, büt parçalanmış.

İntörnlük bir tarla hep yoncalanmış...

Bir nöbet, mesai, yıkılır çoğu;

Liste ki, o anda, sarar boşluğu.

Cezaevi zahir, şu bizim okul;

Okunmasında zulm bir yüksekokul..

Sesler duymaktayım: sabret ve doğrul!

Hekim olacaksın, zordur değişim!

Kalk sıkı sıkı çalış hekimim!

Mecnun'um çalışın hedef yüksekte!

Geçsek te çalışın geçemesek te!

Sanma ki disiplin kalır tümsekte!

Meslek, elbet bizim, elbet bizimdir!

Gün doğmuş, gün batmış, ilim bizimdir!

Öğrenci

Sen altı yıl kütüphanede

Eksik bilginle kötü ezberinle

Büt çalışan, mağdur insan

İnan yok farkımız birbirimizden,

Sen belki bir yaz boyunca çalışacak,

Beklediğin puan bu sınavda gelmezse,

Gelecek sene geçeceksin

Ama ben hekimliğim boyunca

Bir kez tus çalıştım.

Bu acımasız sınavın zorluğuyla alevlendim.

Öylesine boş öylesine açık kaldı ki beynim

Yemin ettim bir daha çalışmayacağım.

Victor Hugo - Dilenci

Eks

Şimdi CPR yapıyorsun. Yap

Adrenalin var mı? Onlar da gidiyorlar. Gitsinler

Oysa ben yoğun nöbetlerde edemem bilirsin

Oysa Allah bilir bugün iyi başlamıştık

Sakinceydi ilk açılışı nöbetimizin, sessizceydi

Sarı alanda hastalarımız hemen hemen bitmişti

Bel ağrısı gelmiş, dikloronla gitmişti

Yoktu kırmızıda hasta kalp krizi yoğunluğumuz

Sanki hiç olmamıştı

Oysa deskim işte şuracıkta duruyordu

Şurda sekreterin önünde işlenmiş  sıralıca hasta dosyaları

Şurda da güvenlik duruyordu dokundukça sürekli mızmızlanan

Öyle acı veren öyle bıkkınlıklar getiriciydi acil

Ambulans sirenlerle içeri girerken

Bıraksalar yakınlar bizi ikiye bölecekti

Çünkü bir eks vermiştik

Oysa sabırlılık yetiyordu ortamı yatıştırmaya

Bir güzel cümlenin bir iki gülüşün başınaydı doymamız

Kendimden ödün versem hastaların sonu gelmiyordu

İki hasta bakayım desem üçün hatırı kalıyordu

Nöbetin bitip hayatların başladığı yerde 

Trafik kazası birini daha alırdı sonra

Sonrası nöbetler mobingler

Cemal Süreya - Aşk

Değerli meslektaşım Rümeysa Şen anısına...

 

Cemal Süreya - Aşk

Bana İlmi Gerek İlmi

Tıbbın aldı benden hilmi

Bana ilmi gerek ilmi

Ben okurum umum bezmi

Bana ilmi gerek ilmi

Ne doksana sevinirim

Ne otuza yerinirim

Bilginle avunurum

Bana ilmi gerek ilmi

Tıbbın öğrenci bezdirir

Tus denizine daldırır

Teselli ile doldurur

Bana ilmi gerek ilmi

Tıbbın bengisundan içem

Tabip olup yola düşem

Vicdandır bütün gün endişem 

Bana ilmi gerek ilmi

Yargıçlara dava gerek

Kaptanlara yolcu gerek

Kuyumcuya altın gerek

Bana ilmi gerek ilmi

Eğer görevden alalar

O diplomayı yırtalar

Hasta çün anda çağıra

Bana ilmi gerek ilmi

Doktor doktor dedikleri

Bir ünvan bir de asgari

İsteyene sen ver onları

Bana ilmi gerek ilmi

Mecnun denir benim adım

Gün geçtikçe artar yadım

Mesleğimde tek maksudum

Bana ilmi gerek ilmi

Yunus Emre - Bana Seni Gerek Seni

Yaptığım Meslekten Öğrendiğim Bir Şey Var

Tutacaksan, yoğunluğuna tutacaksın o nöbeti

Hemşiren bitkin kalmalı triajdan

Sen bitkin düşmelisin hastalara bakmaktan

İnsan saatlerce bakabilir sonuçlara

Röntgene saatlerce bakabilir, tomografi filmine

Yaşamak hastanede, hastayla karışmaktır

Kopmaz bağlar kurmaktır oraya

Önce atıldın mı kırmızıya 

Alana tüm kaslarınla, gövdenle, tutkunla gireceksin

Ve bir kez geçtin mi polikliniğe

Bir kum tanesi gibi, bir yaprak gibi, bir taş gibi dinleyeceksin

Bütün hastaları muayene edebilmeli alabildiğine

Hem de tüm vakti gece gündüz diyerek sömürürcesine

Geldiğinde vitallerine bakmalı hastanın

Bir ön tanıdan bütün çeçile bakarcasına

Farklı teşhisler çekmeli seni, tanımadığın sendromlar

Bütün temelleri okumak, bütün tanıları öğrenmek arzusuyla yanmalısın

Değişmemelisin hiç bir şeyle bir hasta kurtarmanın mutluluğunu

Ve ölümü de yaşamalısın, namusluca, bütün benliğinle

Çünkü ölümler de, yaşamlar gibi olgunlaştırır hekimi

Ruhun karışmalı mesleğinin bütün tarihine

Zihninde gezmeli sana öğretilen hekimlik losyonu

Yaptığım meslekten öğrendiğim bir şey var:

Yaptın mı halkın için yapacaksın,

Memleketin tüm hastanelerine karışırcasına

Çünkü meslek dediğimiz şey, bizlere sunulmuş bir armağandır.

Ve bizler, sorumlu birer hekimiz topluma.

Yaşadıklarımdan Öğrendiğim Bir Şey Var - Ataol Behramoğlu

Desem Ki

Vakitlerden bir Şubat sabahıdır

Ezberlerin en hatırlanmazları tusta geçiyor,

Tusta seyrediyorsun heyecanın en mavisini,

Duyguların en kuytusunu tusta gezmektesin,

Tustan kopardın gençliğinin en solmazını,

Bilgilerin en bereketlisini tusta sürdün,

Tusta tattın zorlukların cümlesini.

Desem ki tus senin için

Oflar kadar lazım,

Son ay kadar mübarek, 

Spot gibi aziz bir şeydir;

Nimetttendir, nimettendir!

Desem ki...

İnan bana tusiyer inan,

Okulda teorik, evinde tekrar,

Görevde en eski azap.

Sen tusla yaşıyorsun,

Tus sende hüküm sürmektedir.

Bırak ben söyleyeyim özelliğini,

Kliniklerle, temel bilimlerle beraber.

Günlerden sonra bir gün,

Şayet hevesini kaybedersen,

Nöbetlerinin ve yorgunluklarının stresinden.

Bil ki bıkkınsın. 

Fakat yine üzülme, müsterih ol;

Sosyal medyada takip edersin

unutmadıklarını,

Ve neden sonra

Tekrar duyduğun gün hevesini içinde,

Hatırla ki bu son fırsattır

Son bir gayretle kazanmanı bekliyorum.

Cahit Sıtkı TARANCI - Desem Ki