Bizim Çağlar - I

Okuldayım, hınca hınç bir tıp fakültesinde ;
Okuyorum, arkama bakmadan okuyorum.
Yolumun sınavlara saplanan noktasında,
Sanki bütü bekleyen bir hayal görüyorum.

Koca amfi kül rengi öğrenciyle kapanık;
Hocanın ağzını yokluyor çok çalışanlar.
Amfi uykuda, yalnız iki yoldaş uyanık;
Biri benim, biri de serseri bizim Çağlar.

İçimde görünce bir cesaret birikiyor;
Sanıyorum, tek bakışıyla çözer bu gözler.
Notları fosforluyla hep yemyeşil çiziyor;
Gözünde yiyilecek bir yemek gibi dersler.

Bizim Çağlar, finalsiz sınavların annesi,
Bizim Çağlar, benim olamadığım insandır.
Bizim Çağlar, kopya isteyince çıkar sesi;
Bizim Çağlar, konuşmak istediğim lisandır.

Bana düşmez ders vermek; onun yanındayken sınıfta;
Ben bizim Çağlar'ın çalıştırdığı bir çocuğum!
Aman, süre bitmesin, bu karanlık sınavda;
Bu karanlık sınavda kopyadır yolculuğum!

Sorayım, cevap versin, sorayım, cevap versin;
Her taraf hoca olsun, Çağlar cevabı söyler.
Tak, tak, ne olur şu Çağlar sesimi işitsin;
Yolumun zafer tâkı, hep Çağlar'dan gelenler.

Ne sınav göreyim, né tembel görüneyim;
Çağlar yanımda kalsın, gönderin soruları!
Gözetmen ölüm gibi, istemez sevineyim;
Olmaz, geçemem Çağlar, vermezsen soruları!

Uzanıverse gövdem, amfiye boydan boya;
Alsa buz gibi mermer alnımdan ateşi,
Dalıp, üşengeçliğimden beter bir uykuya;
Ölsem, yalnız Çağlar'ın parazit arkadaşı..

Nfk-kaldırımlar şiiri üzerine...